Dua ordusu gaza ordusunun ruhudur

 

İmâm-ı Rabbânî Hazretleri (k.s.) buyurdular:

Muhakkak ki duâ belâları def eder. Nitekim Peygamber Efendimiz (s.a.v.):

“Belâyı ancak duâ def eder.” buyurmuşlardır.

Yalnız kılıçla cihadda, belayı def edecek kudret yoktur. Onun için kendilerinde her ne kadar zayıflık ve inkisar olsa da duâ askeri, gaza askerinden daha kuvvetlidir.

Yine duâ askeri, gaza askerinin ruhu gibidir. Gazâ askeri de bu ruhun bedeni gibidir. Bundan dolayı gazâ askeri için elbette bir de duâ askeri lazımdır. Zira ruhsuz bir bedenin canlanıp zafer elde etmesi mümkün değildir… (Mektûbât-ı İmâm-ı Rabbânî, 3/ m. 47)

ZİKRE DÂİR BAZI MESELELER

Harâm işlenen bir yerde, tesbîh (sübhânellâh), tekbîr (Allâhü Ekber) ve Peygamberimize salevât-ı şerîfe okunmaz.

Tüccâr kimsenin malını müşterisine gösterirken satabilmek için meselâ: Şerbetçi’nin, şerbet doldururken ‘Allâhü Ekber’ demesi yahut “Allâhümme salli alâ Muhammed” demesi uygun değildir. Zira bununla kasdı sırf para kazanmak ve müşteri celbetmektir.

Bir âlim, cemâate vaaz ederken yahut gâzi, düşman karşısında iken silah arkadaşlarına tesbîh ve tekbîr getirmelerini söylemesinde mahzur yoktur. Zira bunda sırf hürmet ve tazim vardır.

Çarşıda ve pazarda -insanlar dünyâ işleri ile meşgul iken- kişinin sevap kazanmak niyetiyle tesbîh ve tehlîl okuması; (meselâ: Lâ ilâhe illallâhü vahdehû lâ-şerî-ke-leh lehü’l-mülkü velehü’l-hamdü yuhyî ve yümît vehüve Hayyün lâ-yemût bi-yedihi’l-hayr vehüve alâ-külli şey’in kadîr’ demesi) güzeldir. (Minhatü’s-sülûk fî-şerhi Tuhfetü’l-mülûk, Aynî)